Twee bier

Ineens is het dan zover. Pensioentje, gecombineerd met rentenieren en nog een klein beetje bijklussen. Het is nu officieel. Met een open lucht receptie, een toespraak, de bos bloemen en overladen met afscheidsgeschenken en mooie woorden. Niet alleen van het bestuur, maar de laatste weken dus ook van tal van vaste een losse bewoners (sommigen noemden me zelfs ‘lieve Ad’) van jachthaven en camping. Ook dit is mooi geweest.

Om de laatste reguliere dag niet gewoon te laten passeren werden door het beperkt aantal aanwezigen op de receptie wel enkele coronaregels iets te ruimhartig geïnterpreteerd. Het samenscholingsverbod voor groepen van meer dan vier personen. De anderhalve meter leek ook een enkele keer in het gedrang te komen en zelfs het handenschud-verbod werd éénmalig over het hoofd gezien. Wel stonden we allemaal buiten weg te waaien, dus eventueel aanwezige coronaatjes waren kansloos. Even werd de spuitbak overwogen zondagmiddag, maar het werd onder een afdakje, voorheen van onze vriend Lodewijk.

Helemaal gedaan is het nog niet. Uw twee mezen staan nog voor enkele kleine afrondende klusjes deze week. Maar daarna is het echt gedaan.  ‘Je gaat er nog spijt van krijgen’, zeiden enkelen tegen me. Wie weet, maar ik denk het niet. Ook in de laatste weken, merkte ik dat ik het allemaal wel een keertje en vaker voorbij heb zien komen. Mijn houdbaarheidsdatum voor deze functie was gepasseerd. Tijd voor vers bloed. Beter voor iedereen.

Natuurlijk signaleerde uw mees ook enkele tekenen van blijdschap met zijn vertrek. Bijvoorbeeld op Facebook, suggereerde een doorgaans zeer aanwezig querulant dat ‘de vlag uit kon’. En andere ‘hater’ kwam op eerdere soortgelijke opmerkingen afgelopen week terug; we zijn weer ‘vriendjes’ ondanks dat we het doorgaans nergens met elkaar over eens zijn. Maar het oneens zijn kunnen we gelukkig goed, was de gezamenlijke conclusie. Zo zijn er nog wel een paar te noemen die me zullen missen als kiespijn. Mooi, denk ik dan, want als iedereen in de haven altijd blij met me zou zijn geweest, dan had ik mijn werk niet goed gedaan.

Rest mij niet anders dan iedereen (dus alle leden van WV De Helling) te bedanken voor het in mij gestelde vertrouwen de afgelopen jaren. In het bijzonder het bestuur, dat al die zeven jaar pal achter uw mezen heeft gestaan en met wie het erg prettig werken was. Natuurlijk waren er weleens interne strubbelingen, maar dat trok altijd snel weer bij. Ook het verenigingsbestuur en de vele vrijwilligers waar we mee te maken hadden, wil ik bedanken. In het bijzonder mijn grote vriend Arie met wie ik vanaf de eerste dag een steeds betere en bijzonder fijne band kreeg. Hij ‘mopperde’ weleens, maar altijd uit liefde voor de medemens en de vereniging.

Hoe nu verder? We zitten voorlopig nog in corona-beperkingen. Maar als het leven in het winterseizoen van 2022/2023 weer een beetje normaal is, dan gooien we er nog een paar vaten bier tegenaan in de kantine. Want twee biertjes was wel wat karig op de mini-receptie. Geintje!   

Back to top