Onverkwikkelijk

Uw mees beoefent een bijzonder vak. Meestal leuk met veel vluchtige contacten. Soms gaat het zelfs ergens over in de dagelijkse praatjesmakerij met passanten, camperaars en het eigen volk. Een enkele keer beroert een gast uw mees tot in zijn ziel. Dat is dan niet vanwege ‘leuk’.

De afgelopen weken hadden we ineens een patiënt op de camping. Hij had zich in de avond telefonisch aangemeld. De volgende ochtend was meteen aan het geïmproviseerde bivak te zien dat we ‘een geval’ op de camping hadden. De eerste ontmoeting bevestigde de gedachte ‘hier klopt iets niet’. En niet alleen omdat zijn Britse betaalkaart het bij ons niet deed.

De volgende dag kwam de definitieve bevestiging. Hij had zijn familie gebeld om geld. Dus wist iedereen ineens waar deze van de radar verdwenen dakloze zich bevond. Met als gevolg vrij intensief contact met familie, zorginstanties en politie. De man bleek een hardnekkige zorgmijder te zijn. Hoewel hij zei in de ‘haute couture’ te zitten, vonden de instanties dit ‘beslist geen gevalletje voor op een wachtlijst’.

De vraag kwam of wij de beste man, die verder geen overlast gaf, even op de camping konden houden. Zodat hij tot rust kon komen, zodat er nog eens een poging kon worden ondernomen om hem met zachte hand naar een instelling en de medicijnkast te ‘dwingen’. De afspraak werd ‘we bekijken het van week tot week, maximaal drie tot vier weken. Tegen een schappelijk tarief.

De poging is, na een hoopvol begin, faliekant mislukt. De beste man hield uiteindelijk opnieuw de zorginstanties en zijn familie af. Niet hij, maar de wereld had hulp nodig (helemaal ongelijk heeft hij niet). Dus kwam er een einde aan zijn verblijf bij ons na vier weken. Onder protest vertrok hij bepakt & bezakt te voet richting de daklozen opvang in Tiel. Het laatste bericht was dat de opvang vol zat toen hij aanbelde. Als de man onze camping niet vrijwillig zou verlaten, dan zou de politie hem overigens ophalen wegens ‘huisvredebreuk’.

Voor uw mees was deze bezoeker een hele kluif. Hij heeft in een ver verleden zelf van nabij een soortgelijk geval meegemaakt. Met die persoon is het slecht afgelopen. De familie van onze dakloze, vreest een soortgelijke afloop voor onze campinggast. Machteloos staan ze, alsof het zand ongewild tussen de vingers weg loopt. Uw mees herkent dat gevoel en ‘alles van vroeger kwam weer boven’ de afgelopen weken.

Maar toch, aan het eind van deze rit overheerst een gevoel van tevredenheid. We hebben een kleine bijdrage kunnen leveren in de hoop dat alles met onze patiënt toch nog op zijn pootjes terecht zou komen. Uw mees is ongelofelijk blij met het SJCH-bestuur dat uw mees in deze kwestie voortdurend gesteund heeft. Dat we er ook nog een paar tientjes bij ingeschoten zijn is het minst erge in deze onverkwikkelijke kwestie die ineens op ons pad lag.

Back to top