Amechtig

Een graadje over 38 en een woestijnwindje. Half de middag stappen twee zwaar door de hitte bevangen vrouwtjes van een jaar of zeventig binnen. Op fietstocht en ze hadden bij ons een slaaphutje gereserveerd. Wat vooral opvalt, zijn de rode koppen, het enigszins verwarde praten en het veelvuldig en amechtig zuchten. Uw mees adviseert ongevraagd een frisse duik in de Lek dan wel douche. En vooral geen alcohol.

 

Een uurtje later zitten de twee nog steeds te puffen, te kreunen en te zuchten aan de achterkant van het hutje. Daar is tenminste nog een heel klein beetje schaduw. Het ziet er een beetje zielig uit. Maar uw mees kan zich niet alle leed van de haven en camping aantrekken. Dus hij zet zich manmoedig over zijn zorgelijke gedachten heen. Ze zoeken het maar uit, net als iedereen met die hittegolf.

 

Halverwege de avonds gaat de telefoon. De dames vanaf een terrasje in de buurt. Het is echt niet te harden in het hutje. Bevangen door de hitte vrezen ze het einde van de nacht niet in volle gezondheid te gaan halen. Heb je niet een airco’tje of in ieder geval een paar ventilatoren. Uw mees oppert nog dat warme lucht heen en weer blazen zinloos is en dat ze ook de matras buiten in het dorre gras mogen leggen. Een paar telefoontjes later naar enkele altijd inzetbare nijvere vrijwilligers ter plaatse, ronken er ook twee ventilatortjes in de hut.

 

De volgende ochtend ziet uw mees met tevreden blik dat de dames de nacht hebben overleefd. Ze zijn al lekker bezig hun fietsen te bepakken bij het krieken van de nieuwe werkdag. En dankbaar voor alle goede zorgen van vrijwilligers en uw mees. Weer goed afgelopen. Behalve dan dat ze vergeten de sleutel in te leveren. Vlak voor ze de pont naar Schalwijk oprijden, haalt uw mees ze nog net op tijd in.

 

Hoe het verder moet met die broeikasachtige hutjes als de hitte blijft golven, daar gaan we komende winter over nadenken. Want ze verhuren aan de bejaarde medemens bij woestijntemperatuur lijkt onverantwoord.

 

 

Back to top